Op een aalscholver
Gedichten zijn vaak impressies.
Komend van Groningen. Westwaarts varend,
kom je over het Bergummermeer.
Aan stuurboord, de invaart markerend,
staat daar een baken.
Zo`n houten paal met daarop een latwerk.
Een halve ruit met de plattekant naar boven .
Het is bovendien een landingsplaats voor aalscholvers.
Op een mooie, ietwat winderige zomerdag, als we het meer naderen, zie ik hem zitten. Zijn vleugels gespreid.
Ik droog mijn vleugels ieder uur
en houd mijn veren vet
er is altijd wel een kei of paal
waar ik mij dan op zet
Ik spreid mijn vleugels ver uiteen
de wind speelt door mijn veren
helaas ziet het er nu naar uit
dat ik een ander ritme moet hanteren
de vissen die ik vang
de paling vlak voor` t net
zwemmen in verzurend nat
`t raakt over met de pret
ja Holland is een landjuweel
met vaarten meren plassen sloten
kijk ik stel vast ik weet het toch
zo gaat alles naar de kloten
van nu af aan droog ik elk kwartier
en speur naar vette vis
het soort dat nog gezond en gaaf
en nog te vreten is
.gif){kind=small}
