updated on: 16 October, 2011
  Stukjes uit het scheepsjournaal                21 mei

Het zou vandaag wat minder zonnig zijn.
Maar toch, nu ik hier op het achterdek van de *Flora *,
met uitzicht over de brug, tussen de markt en het station zit,
welliswaar gehuld in een vrij dikke jas en niet te vergeten, mijn schipperstrui aan, nu begint de zon te schijnen.
Er is vandaag een internationale pottenbakkersmarkt.
Je ziet er de mooiste baksels. Als ik in een groot huis woonde,
liet ik mij waarschijnlijk verleiden om iets moois te kopen.

Voor we Nieuwerkerk verlieten kocht ik een boek.
Abbesijnse kronieken. Een debuutroman. Over een grote Oegandese familie tijdens het terreur bewind van Idi Amin.
Geschreven door Moses Isegawa.Het begint met de openingszin:

" Terwijl hij tussen de kaken van de kolossale krokodil verdween flitste er 3 beelden door Serenity`s hoofd "  ............

Een pil van ruim 600 pagina`s. In 3 dagen las ik het. Eigenlijk maar goed. Lezen geeft een soort verslaving. Terwijl je er mee bezig bent verdwaal je in het verhaal.

Maar de onrust laat zich niet stillen. Er is nog zoveel te doen. Observeren wat er gebeurt buiten het kleine wereldje van ons schip. De mensen. De dieren. De wolken. Het water. De beweging.
Het veranderend panorama dat zich voor mijn ogen ontrolt.

     12 juni

Waar blijft de tijd. In de afgelegde kilometers ?
Met 80 kilometer houdt het op.
In 12 dagen zijn we van Oudewater naar Vreeswijk
en weer terug langs Oudewater, naar Gouda gevaren.
Daarna via Gouwe, Aarkanaal, Drecht,  naar Leimuiden.
Nog geen 7 km per dag. Mijn grootvader deed er in zijn tijd met zijn hondekar meer. Ook voor hem ging de tijd voorbij.

Tijd heeft van alles met afstanden te maken. Kilometers of uren.
Gebrekkige eenheden om de emoties
van het bestaan vast te leggen.
Hoe ver iets in de tijd verdwenen is ?
Er zijn momenten dat je er mee geconfronteerd wordt.

Zoals een uur geleden bijvoorbeeld. Er loopt een man voorbij die zijn hond uit laat.  Hij valt op oude schepen. Hij heeft hier in de Drecht een zeiljacht liggen.
Er volgt een verhaal over IJsselmeer en zeereizen.

Een moedertje met een kleuter in een buggie stopt.
Kijkt of ze iets zeggen wil. Ik kijk terug en vraag:
" Ben jij een echte Leimuidense". Dat is ze.



































Er ontstaat een gesprek. Ik was hier tijdens de oorlog, bij een oom en tante ondergedoken.  Sliep waar zij ook sliepen. Op zolder.
In het midden kon je rechtop staan.
Ze woonde ook in zo`n huisje, vertelde ze. Of dat ooit of nu was, ontging me even. Aardig was het intermesso dat er op volgde.

Of ik met haar op de foto wilde. "Aan de wal " ?    Ja. Aan de wal.

Terwijl de foto`s  gemaakt werden,  vertelde ze dat de fotografen Spanjaarden waren.  Ze waren haar vanuit Spanje gevolgd.
Ze kon er niet onderuit.  Ik nam haar zoontje even in mijn armen. Een grappig kereltje van misschien anderhalf jaar.

Michel heette het knulletje. Zij Miranda. De vader Julio. De zanger.
Ze werd schoonheids koningin. Reisde de wereld rond. 
Leerde hem kennen. Ze waren al 6 jaar samen.
Haar grootvader was als koksmaatje op een baggermolen
{ tijdens de aanleg van een nieuwe brug } in het dorp gekomen. Werd een populaire dorpsfiguur en ging er nooit meer weg.





terug naar Zaanskwartier.com