This page was last updated on: October 16, 2011
updated on: 16 October, 2011
Vaderlandse geschiedenis & Paardebloemen

Als je ouder wordt krijg je steeds meer geschiedenis. Ergens in die
geschiedenis ben ik gaan varen. Op een tjalk. Zo`n log super Nederlands
zeilend vrachtschip. Als ik daar aan denk. Dan zie ik geen blauwe luchten.
Of witte zeilen. Strak in de wind.

Dan zie ik paardebloemen.

Ik moet er nu om lachen als ik er aan denk.
Jagen, nota bene. Jagen !  Zo heet dat. Trekken aan zo`n schuit.

" De wind joeg het schip voort ".  Dat lees je wel eens. In mijn herinnering was
het altijd in de wind.Ik had net een schippersschool achter de rug.
Zo`n beroeps opleiding. Ik had het idee dat ik was aangenomen om mijn kennis.
Maar ik was ingeschat op mijn spierkracht. En zo herinner ik mij de ontelbare
paardebloemen langs de kant van de weg. Om maar eens wat op te noemen.

De schipper staat aan het roer. Een lang touw. Aan de ene kant vastgemaakt
aan de mast. De andere kant aan mij. En zo trok ik, voorover hangend,
stap voor stap het schip van  de Willemsluizen (Amsterdam) naar Middenmeer
in de Wieringermeerpolder. In 1942. Ik kan je vertellen. Het is een eind lopen.
Met een schip achter je kont.

Voor ik verder ga met deze  * Vaderlandse Geschiedenis *. moet ik vertellen
dat ik werd gebeld. Door een vriend uit vroeger tijd. Henk Tingen. Uit Meppel.
Hij vroeg; " Ben je alles vergeten ".

Nee, dat ben ik niet vergeten. Maar het leven gaat door.
Je ontdekt een aantal vrouwen. Met een daarvan ga je trouwen.
Daarover zou  ik romantische dingen kunnen vertellen.  Bijvoorbeeld ;

Het is stervens heet. Kolen laden in het Roergebied. Kolen stuiven als
de hel. De deur wordt dus potdicht gehouden. Mijn vrouw zweet als
een otter voor het kolenfornuis. In die tijd werd er nog met kolen gestookt.
Ik wordt zo zwart als een Nubie-er. Als het schip geladen is en de ergste
bagger weggespoten , is er even tijd om bij te komen.
Dan is er tijd voor romantiek. Ze bestaat er uit dat ik pikzwart, naakt,
met mijn voeten in een zinken teil staand, door mijn vrouw,
van top tot teen, gewassen wordt. Mijn ogenleden en wimpers smeert
ze in met margarine. Het is de enige remedie om mijn ogen van de
ondergang te redden. Het water voor mijn bad wordt tijdens deze wasbeurt
steeds zwarter.

Een ander teiltje dient als uitspoelbak voor de washand.
Dat water kiept ze een keer of 3 weg. Gelukkig kan de deur open blijven staan.

Over geluk gesproken. Puur geluk !  Pure romantiek !

Zaans Lente gevoel en Paardebloemen.

In duizeling wekkende schoonheid staan ze in bloei
overal langs de vangrails ~ waar de berm ook maar enige breedte heeft
staan ze ~ fel geel ~ een spiegeling van het zonnelicht ~

Japanners ~ Amerikanen ~ snellen er langs ~ onderweg ~
om een glimp op te vangen ~ van de bloemenpracht ~ achter Hollands duinen

en ik ~ ik zie ze langs razen ~ Nikon `s ~ Leica`s ~ Pentaxen ~ 
route beschrijvingen ~ in de aanslag  ~

God zij dank ~ ze hebben mijn paardebloemen velden nog niet ontdekt
terug naar >>>