In de Rijp regent en waait het. De bruid staat manmoedig op het bordes.
Gekleed in een lange goudgele kokerjurk.
Alleen haar hoofd steekt boven het, van voor uitwaaierend, trechtervormig halsstuk.
Pluvius neemt zijn kans volledig waar.
Regendruppels geven de borstpartij een glimmend, albaste glans.
Als een rots staat de bruidegom.
Een windvlaag rukt bloemblaadjes van het bruisdsboeket.
Rondom het pleintje schuilen de bruiloftsgasten.
Rukwinden en regenvlagen teisteren de toeschouwers.
De fotograaf rent van invalshoek naar invalshoek om het geheel vast te leggen.
In de smalle straten van het dorp ontstaat een opstopping door te laat arriverende bruiloftsgasten.
Bloemenmeisjes schuilen in een portiek. Ze grabbelen in en grote papieren zak.
Wachten duidelijk in spanning op het juiste moment.

Voor ik terug naar boord ga, bewonder ik een wel heel lage open sportwagen van een bijzonder model.
Regen plenst op het dasboard, op het stuurwiel, op de leren zetels.
" Als dat de wagen van het jonge paar is, kunnen ze straks hun hart ophalen "; denk ik.

We liggen met ons schip bijna midden in het dorp.
Terwijl we in de roef koffie drinken, klinkt er bij het voordek druk gepraat.
Ik neem een kijkje aan dek.
" We hebben zojuist een foto gemaakt met uw schip als achtergrond "; zegt ze.
Het is de bruid in kokergewaad. De titel bruidsjurk is veel te gering.
Ze heeft er nu een jasje bij aan.
Van dichtbij is  ze nog smakelijker of moet ik zeggen smaakvoller als op het bordes.
" Vindt u het goed dat we nog een foto maken
met het mooie beeld dat bij u op het roer staat als achtergrond ".

Natuurlijk mag ze dat.
Het bruidspaar stelt zich op. De foto wordt gemaakt.
Vriendelijk dankend klimt het paar in de natte bolide.
De fotograaf stapt in zijn waterdichte Ford.
Als de weerlicht pak ik mijn kamera.
Zet het jonge paar op de kiek terwijl ze instappen.
Geef ze gelijktijdig een huwelijksvisie mee.
" Denk er om ! Nu wel doorhalen ! Niet opgeven !            kloten >>
Al kun je elkaar soms wel naar * de klote *schoppen !                                                                         
                                                                                                  (zegswijze uit de vroegere zeilvaart)
                                                                                                    ook wel * de mast in *
Ze bedanken harteljk voor de goede raad en rijden wuivend het beeld uit..
plattelandstrouwerij in Augustus

En zo voeren mijn vrouw en ik deze niet eindigende zomerse dagen.
Maar na 4 maanden varen hield ze het voor gezien.
De laatste 9 dagen van deze zomertour voer ik in mijn eentje.
25 september meerde ik het schip langszij van onze oude vertrouwde * Minerva *.

Je moet niet denken dat mij de lust inmiddels vergaan was.
Zondag de 28ste kon ik het niet laten het schip nog een keer los te maken.
Een rondje Hembrug. Het is weliswaar nog geen uur varen.
Maar deze zomer, al is het al herfst lijkt geen einde te hebben.
De zon scheen. Weinig wind.
Als het alleen aan mij lag voer ik meteen weer weg.
Knoopte het schip niet eerder vast dan in Straatsburg. Bracht daar de winter door.















Om met Rie nog een keer, op de place Kleber, met een fles witte wijn op een terras te zitten.
Hoe was het ook al weer. In die zomer van 1953. Het schip ligt in Straatsburg.
Een dagje de stad in. Wel erg warm. Gelukkig. Een terras in de schaduw.

Ze verstaan alleen Frans.
Dat ze thuis een Duits dialect spreken willen ze daar niet weten. Ze hebben een trauma.
Straatsburg ligt in Elsas- Lotharingen. Jarenlang Duits gebied.
Toen de duitsers wonnen, tijdens de 2de wereldoorlog, behoorden ze tot de winnaars.
In 1945 nam Frankrijk  de Elsas weer over.
Van de Straatsburgers wordt dan ook wel gezegd dat ze 2 keer die oorlog gewonnen hebben.
Op beide fronten zijn Elsasers gesneuveld.
Voor de eer van Duitsland en voor die van Frankrijk.
In 1939 werden de jongens daar door het Franse leger ingelijfd.  In 1940 door het Duitse.
Hoe dan ook, na 1945 wilde geen enkele inwoner van die stad nog Duits praten.

O.K. We zaten dus op het terras. Bestelden fris.
Wat later stond er een met heldere vloeistof gevulde kan + 2 glazen op ons tafeltje.
Toen we hem leeg hadden en opstonden om verder te gaan, wankelden we op onze benen.
We hadden nog al schielijk wijn gedronken tegen de dorst.

Ik schiet niet erg op. Ik kan er mijn vingers niet achter krijgen.
Het is inmiddels 14 november. Voor je het weet is het jaar voorbij.
Ik maak plannen voor de lente. Al zit daar nog een winter tussen.
Varen ! Richting Groningerland.

Voorlopig kom ik niet veel verder dan mijn stamcafe. Ik noem het de smederij.
Het uithangbord vermeldt de intrigerende naam ^ Black Smith ^.
Een dijkhuis is het.
In de kelder en er achter is nog altijd een smederij in vol bedijf.

Je ontmoet er vrienden. Vogels van diverse pluimage.
Muzikanten, kunstenaars, varensgasten, pessi- en optimisten.                                                     click hier en je                                                                                                                                         komt op de website er van
De een komt om zijn horizon te verplaatsen. De ander om zijn sores te vergeten.
Om zo maar wat te praten. Om een feestje te bouwen.
Je kunt het niet bedenken of het onderwerp is al een ter sprake gekomen.
De plaatselijke politiek. Kunst of wat daar voor door gaat.
Over varen. Uiteraard !
                                             

               




last updated: 16 October, 2011