Lucas heeft in Antwerpen een sloep gekocht.
Gisteren arriveerde hij er mee in Zaandam.
Fem kiest als ervaren schippersvrouw alvast positie
op het voordek om de touwen vast te maken.
30 draaiuren maakte de Mercedes die 5 jaar
in het schip stond te luieren op de wal.
Meer tijd had hij niet nodig om het schip
naar Zaandam te stuwen.Een behoorlijke prestatie.
Dat de koelwaterpomp het in`t Amerikadok al begaf. O.K.
Dat er nog wat kleine ongemakken ontstonden.O.K.
Uiteindelijk loste de geroutineerde schipper Lucas
dit met een paar uurtjes zweten op.
Welgemoed zette hij daarna koers Zeeuwse stromen
en het Hollands Diep.
Toen hij de Moerdijkbruggen voor zich zag,
hield hij toch maar bakboord aan,
vergat de Biesbosch, nam de Nieuwe Merwede,
het Wantij door het eiland van Dordrecht,
volgde nog wat rivieren,kanalen, meren,
en voer onder een stralend zonnetje
het gat in de horizon, zoals ik het altijd noem,
dat onstond toen de Hembrug gesloopt was, door,
ging stuurboord uit en
meerde tijdelijk langszij van de "Minerva".
Dat las ik op een veilingsite op het internet.
Dus ik deed een heel laag bod aangezien ik het schip niet gezien had.
2 maanden later een e-mail van een meneer uit Belgie
met daarin de vraag of ik nog geinteresseerd was in het schip.
Wij spraken af dat ik naar Antwerpen zou komen
om het schip te bekijken en aldaar verder te beslissen.
Ik ben de volgende dag nadat de winkel gesloten was met mijn
vrouw in de auto gestapt en op weg naar Belgie gegaan.
Het schip lag op een braakliggend stuk grond
nabij een dok in Merksem en na ongeveer drie keer
door heel Antwerpen gereden te zijn kwamen wij
een uur te laat op onze plek van bestemming.
De Belgische heer stond al aan de weg te wachten om ons binnen te halen.
Wij liepen door de poort van het scheepswerfje naar binnen
en werden langs allerlei oude gebouwtjes en diverse scheepswrakjes,
die daar oneervol stonden te sterven helemaal naar achteren geleid.
Daar stond een donkerblauw geverfd sleepbootje
met een "Piet ga eens staan" opbouw roemloos op een paar blokken.
Ik schrok en dacht, als dit een motorsailer is dan ben ik een zwaaikicht.
Naast dit bootje was een gigantische tent gebouwd.
Uit deze tent stak de kop van een houten bakdekker
die als je daar nog iets mee wou,
gebreeuwd moest worden met 6 duims touw.
De plankjes stonden hier en daar 2 cm open.
Maar schijnbaar was er nog iemand die hier brood in zag.
Naast deze tent stond hij dan.
Een opgeboeide stalen sloep
van ongeveer 10 meter
met een alleraardigst boegsprietje.
De klimop groeide via de ankerketting
tegen de boegspriet aan.
Dus dit zag er zeer milieuvriendelijk uit.
Een onleesbare naam sierde de kont
die op zijn beurt rijkelijk voorzien was van mos
en allerlei andere rotsplantjes.
Een knots van een plantenbak
voor iedere zichzelf respecterende tuinman, dacht ik.
Na een kwartier zoeken een ladder gevonden en hup omhoog.
Even knoeien met de sluitingen van de kap en binnen waren wij.
De kuip beviel mij wel.
Een rondzit achterin.
Zodat je op zwoele zomeravonden,
heerlijk achterover,
met een drankje,
om je heen kan kijken
in je zwaar begroeide motorsailer.
Het dashboard lag volledig uit elkaar.
Hier in was ongetwijfeld een kenner bezig geweest.
Of gewoon iemand die wat onderdelen nodig had
en zijn uitkering nog
niet gekregen had.
De betimmering was weliswaar
in goede staat, behalve het plavond
van de stuurhut die oorspronkelijk
niet betimmerd was, omdat het
in feite om een stalen buiskap gaat
en niet echt om een stuurhut,
die door de vorige eigenaar subtiel beschoten was met een vrolijk printje.
Mijn eerste klusje, dacht ik.
Het voorschip kon den wij in eerste instantie niet in
omdat de vorige eigenaar een ware verzamelaar was
en schijnbaar gek op muziek. Dus stonden er een paar
enorme speakerboxen pontificaal in de ingang.
Na dit obstakel uit de weg te hebben geholpen
konden wij in de kombuis komen.
Inmiddels was de deur van het toilet ook ontzet
en kon deze geopend worden.
Dit deed mijn zwager die ook mee was.
Terwijl hij naar binnen keek zag ik hem achteruit deinzen.
Aangezien het om een kerel van bijna 2 meter gaat
moest daar heel wat aan de hand zijn.
Het bleek een joekel van een bontjas te zijn
die als een gehangene in de ingang van de wc bengelde.
In het schemerdonker dacht mijn zwager dat hij
de vorige eigenaar had gevonden.
Na deze ervaring dorst hij de deur van de ijskast
ook niet meer te openen.
Het toilet was heel knap en verbazend ruim.
Dit gold ook voor de kombuis
die uitgerust was met een roestvrij stalen aanrecht
en een vierpits kooktoestel.
Verder konden wij echt niet komen
want de stofzuigers, kleding en allerlei rommel
lagen tot tegen het plavond gestapeld.
Ik heb nog even gekeken naar de motor.
Die was echt geheel nieuw.
De accu`s waren totaal verrot.
Licht hadden wij niet en het
begon buiten iets donker te worden.
Ik ben de rest van de tijd dus maar
bezig gegaan met het inspecteren van
de buitenkant van het schip.
Het casco was weliswaar sterk vervuild
maar niet bijzonder roestig.
Op dat moment besloot ik;
IK WILLEM.
